Amit Pradesh

From the day my mother decided that its essential to learn hindi to survive in this country, I took a vow to

1. Hate Hindi, that intruded into my play time (Thanks to Sriram for introducing the word "Indhi" to me, which aptly defines what we Tams feel for that language)

2. Never work in the lands of amits and aroras

Well, I grew up to realize that the language is different and the people are different and since then have given up on vow 1.

Vow 2 still seems relevant. Though I dont work in Amit Pradesh, an ample dose of Hindi movies (thanks to my imported wife from wheat land make me believe that Amit Pradesh is indeed unliveable for Ashwin "proudly surnamed" ramasamy.

For one I cannot imagine sharing my space in an apartment with "Indhi Appa" like this. In a country where wearing anything more than a thin piece of aerated lingerie feels suffocatingly humid, wearing multi-layered silk jippa would mean that "Indhi Appa" is a perpetual sweat machine!

Amit Pradesh also hasnt graduated to more human 2.0 chewing habits like Orbit, happy dent, Center Fresh and still prefer this .

Also in question is the sheer affordability of a south indian to buy attrociously expensive and insanely outdated suites that are norm in any social gathering in A.Pradesh ( A social gathering is where clean shaven and red dyed men stand in a circle, while couples wearing locally stitched suites and embroided sarees dance with the desi ballroom moves, in the center of a massive dance hall with two curved unnecessarily oranated staircases with lion faced side rails)

What beats the theory of probability, is how the ghutka chewing amit123 never spills even a nano-litre of the ghutka-saliva concoction on his multi-layered silk suite. Amazing indeed, but not for me ever!

If I can still survive such a social gathering, I will die by the torture of "laximkant-Pyarelal" type "tududuuun taaak tududuuun taak" melodies where the heroines and heros kasamusamatically drool over each other, till the director fears an "A" certificate and cuts the song in favor of a sentimental sob scene. In some cases, the movie does get an "A", if th heroine says

"Mai tumharay bachhe ki maa ban-nay waali hoon! " after the song.

So coming back, its this kind of music and its modern version (read: jab we met) that I loathe and cannot not take migrane head ache, in favor of such musical evenings.

While I can keep going on and on to write an anthology of anti-amit pradesh poems, let me stop with one last grip.

Why the heck they call everyone "baba"?

The other day a Ms. eighteen something amita in NDTV is standing next to a man who mysteriously doesnt get electrocuted when touching a live wire..She goes "Aayiye (chee), hum milte hien "Electric Baba" sae"

Aree Baba...Enaala mudiyala baba!

பர்கர் எனப்படும் "மைதா பஞ்சு உருண்டை"

"என்ன சாப்படலாம், டாக்டர் ?"

" இட்லி , கஞ்சி ஏதாது குடுங்கோ. பன் இல்லேன்னா பிரட் சாப்படலாம். "

படவா காச்சலா நானான்னு பாத்திருவோம் என்று மிகவும் பிற்பட்ட நகச் சுவையை வழங்குவார் டாக்டர்.

எனது காய்ச்சல் நாட்கள் பன்னோடு தொடங்கி புண்ணாய்ப் போகும்.
"பால் வேணுனா தொட்டுக்கோடா" என்று எதோ "கூகிள்" நிறுவனத்தின் ஐந்நூறு ஷேர்களை எனக்கு எழுதி வைத்தது போல் வெற்று பெருந்தன்மை பயில்வாள் அம்மா.

சிறு வயதில் "இண்டஸ்ட்ரி சுற்றுலா" என்ற பெயரில் "பன் பேக்டரி" கூட்டிச்சென்ற போதுகூட , சுவரில் சிறுநீர் கொண்டு வர்ணம் தீட்டும் கலையில்தான் கவனம் இருந்தது. "மடார்" என்று தலையில் அறைந்து மிஸ் "பன்" தயாரிக்கும் முறையை அறிய அறிவுறித்தியதில் இருந்தே தீர்மானம் செய்தது - ஒன்று- பெண் டீச்சர் நடமாடும் இடங்களில் நூதன சிறுநீர் வரை களை பயில்வதில்லை! இரண்டு - எனக்கும் பன்-னுக்கும் உறவு அற்றது.

பல வருடங்கள்s கழித்து துணிக்கடையில் மானைவிக்காக் தேவுடு காக்கும் போது எதிர்ப்படும் பால்ய நண்பனைக் கண்டவுடன் குசலம் மற்றும்n இயலாமை enபாராட்டிவிட்டு , "அட, இவன் ஆறாவது வகுப்பில் நோட்டைக் கிழித்த பாஸ்கர் ஆச்சே" என்று தோன்றுமே..அதே தருணம். இந்த சந்திப்பு எனக்கும் பன்-னுக்கும் ஆனது.

பரிணாம வளர்ச்சியில், பன் இன்று சற்றே உயர்வான ஒரு நிலையில் உள்ளது. இரண்டு பன்-களைஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்கி , நடுவே உபத்திரவம் பிடித்த ஒரு காய்கறி உருளையாய் தட்டையாக அடித்து , திணித்து ஒரு மாபெரும் மைதா பஞ்சு உருளையை உருவாக்கி அதனை பர்கர் என்கிறார்கள்.

பன்றி இறைச்சியோ, வேஜிடபிலோ கொண்டு "பாட்டி" எனப்படும் நாடு உருளையை தயார் செய்கிறார்கள். பன்றி பாட்டி என்றால் ஹாம் பர்கர். வெஜிடேரியன் பாட்டி என்றால் வெஜி பர்கர். எனது ரெண்டு பாட்டியும் வெஜி என்பதாலும் நானும் வெஜி என்பதாலும் எனக்கு வெஜி பாரகர் தோது படும் என்று தோன்றுகிறது.

சாணி கரைத்து அடுப்பை அலம்பி விடுவதில்லை என்பதாலும், மடி பார்த்து சமைப்பதில்லை என்பதாலும் எனக்கு பர்கரில் உடன்பாடு இல்லை. தவிரவும் பன் மற்றும் பாட்டி விலகாமலிருக்க நுடுவே பல் குத்தும் கூர்மையான ஒரு குச்சியை வேறு சொருகி விடுகிறார்கள்.எங்கே முருகனுக்கு அலகு குத்திய மாதிரி ஆகிவிடுமோ என்ற பயத்திலேயே பர்கரைக் கண்டாலே உதறுகிறது.

இதற்க்கு மேலாக என்னதான் பரிணாம வளர்ச்சி , உலக மயமாக்கல் என்று நூல் விட்டாலும் ,பன்உக்கு நடுவில் அவியல் , முட்டைகோசு போட்டு உண்பது, ஏதோ புல் மீல்ஸை இலையோடு மடக்கி உண்பது போல ஒவ்வாத ஒரு செயலாகவே தோன்றுகிறது. இதற்கு மேல் பவுசாக வெங்காயம் பத்திரகாளி பல் போல வாய்க்கு வெளிய கொஞ்சமும் உள்ளே கொஞ்சமும் புட் போர்டு பார்ட்டிபோல தொங்காமலும் , முட்டைகோசு முழுமையும் உள்ள இருக்குமாறு, பார்த்துக்கொண்டும் , மோச ரெல்லா வெளியே பிதுங்கி வழியாமலும் மிக கவனமாக பசியாற வேண்டியுள்ளது

பனி கட்டிக்கு பிறந்த ஒருத்தி வேறு "ஆர் யு ஆல் செட்" என்று வேறு அறை வினாடிக்கு ஐம்பது முறை நலம் விசாரித்து போவாள். மோவாயை தொட்டு டேம்பெரச்சர் பார்காத குறை தான். ஆமாண்டி, ஆல் செட்டு தான். செட்டு தோசையும் வட கறியும் சாப்பிட வேண்டிய என்னை பன்னும், பொறையும் போட்டு கொன்னுட்டு இது வேறயா?

Chee(se) Burger and Global Indian

While my wife is just breaking to me the news that I am not even eligible for the sad "maggi wrapped in day before yesterday's tortilla" and all I am going to get is 3 days old aalu- "nothing else to cook on an already tiring day" wrapped in tor-cold and cyrogenic-tilla..I decide to give you my .02 dollars on my dilemma with the western food - Burger

(I am being warned by a voice from the kitchen that, even if its for humor, I am not allowed to indulge in false propaganda. For the benefit of my own well being and to give due credit to my wife.. I DONT EAT STALE FOOD AND MY WIFE DOES COOK FRESH AND TASTY INSPITE OF THE GRUESOME WORK SCHEDULE.)

Back to the point..

I am pretty conservative with food. So much so that, brinjal with short skirts actually feel like profanity to me. Jokes not apart, if I eat dosai with ready-to-eat chutney, I consider it the most extravagant experiement I can put myself through.

Such being my tolerance to food in any form other than "fresh and Indian", I find it tough to go to office dinners or working lunches. I am told that it's important to eat "Classic Tuna Noodle Casserole", "Shrimp Fajita" with a glass of woodword reserve whiskey to be considered global indian.

(Among other things, if you bump into "Neel(akantam)", "Dave(Devanatha Koppuluri)" and they smile with lips tightly clasped expression similar to that which you would have during a bad case of constipation, you could mark them as seasoned global indians. Its also considered quintessential to ask "how you are doing today ah?" to claim your rightful place to this group.)

While I whole-heartedly hate this group, it never ceases to amaze me how deftly they eat the burgers and 6 ft subs as though their great grandfathers were 'Stephen Martin' and 'Morgan Glenwood" instead of "Sambasiva Moorthy" and "Muthukrishna Ganabaadigal". I never get it right when it comes to burgers.

Firstly I dont understand how a piece of bun (make it two) can be considered as a food for a healthy person. Would that not be what a doctor prescribes in South India when we have extreme chali, irumal and bad case of kaachhal? Well, whatever you may argue - Keeping a slice of onion,tomato and an oversized cabbage leaf in between does not make it even a step second cousin of masal dosai or idly manchurian.

I dont get one more aspect. Why would anyone keep an overcompressed mix of shallow fried rotten vegetable & garbanzo beans mash in between the buns and the vegetation while you could keep an aalu cutlet? To make matters worse and add salt to the already illogical wound, the height of the burger is 4x of the distance between your jaws in their widest open position. That just means, technically you cannot have a complete bite of all layers of the burger, unless your mouth is as big as shilpa shetty's.

If such an illogical and outrageously un-ergonomic food does not put you off, while sitting in the lunch table, the sharp and thin wooden stick (tooth pick) that is poked right into the center of the burger should. It infuriates me.

A newbee to burger, like me goes through untellable depression..

- I need to what pressure and when applied to which portions of the burger, will help me air lift it without squeezing the filling out and at the same time, preserve the integral structure of the burger

- I need to make sure while I apply the right pressure and airlift it, the middle stick should not fall down, as that small thing is the fulcrum that keeps this garbage in the shape it is

- I need to know when to open the mouth and upto what time it should be wide open. If I keep the mouth open and then bring the burger to it, I may risk showing a "Who the f.. made you the VP of the company" expression, un intentionally ..like when the mouth makes an "O".

- Synchronizing the opening of the mouth and the movement of the burger towards my mouth well enough, is just half the job well done. It opens up a whole new challenge of knowing when to retreat. One has to have a miraculous feel for texture and sharpness to assess which ingredients in the burger and currently in the mouth and which are out and which are in partially torn between the mouth and the burger. I must say there are more than one instances where I look like a goat trying to rip a banana leaf apart, with just the cabbage leaf sprouting out of my mouth while still the rest of the burger staying intact in my retrieved hands.

- With all the frustration, if you want to get done with it and decide to proceed for giant sized bites, its advised to remove the stick. Trust me, it has a sharp edge that can give your tongue a second degree haemorrhage.

With complex procedures and inherent risks of blood loss, flase expressions, certainty of humiliation all looming large, I decided to quit trying the burger in front of all perfect global indians.

Perhaps if I go back to the starting paragraph of the post, I see its not such a bad thing to have a slightly old tortilla and aloo curry.

Here I go...for a content dinner..

எட்டணாவுக்கு பொறி கடலை

ஆயிரம் விண்ணப்பங்கள், அறுநூறு தொலைபேசி வேண்டுதல்களுக்குப் பிறகு என் மனைவிக்கு வேலை கிடைத்தது. பில் கேட்ஸ் ரிட்டயர் ஆன பிறகு அவரது நாற்காலியில் என் மனைவிக்கு இடம் என்றெல்லாம் பீத்த முடியாதெனினும் மாத செலவுக்கு ஆகும்.

என் அலுவலகமும் அவளது அலுவலகமும் கிட்டத்தட்ட திருநெல்வேலிக்கும் சந்திர மண்டலத்திற்கும் உள்ள தூரம். சிறு வயதில் கீ கொடுத்த் கார் ஒட்டியதோடு கும்பிடு போட்ட பரம்பரை என்கிற பின்புலம் வேறு உண்டு, மனைவிக்கு.

முப்பது மைல் தொலைவை நடந்தோ ஓடியோ கடக்கும் பீ.டிஉஷா இல்லை. கடலோரம் வாங்கின காற்று என பாடிக்கொண்டே சைக்கிளில் பயணிக்க தகுந்த சாலையும் இல்லை. "ஆசன வாயில்" எனப்படும் வார்த்தையை பிரயோகித்து வசவு பாடிச் செல்வர் கார் பயணிகள். நாம் சாவுக்ராக்கி என்பதாக பொருள் கொண்டால் மன உளைச்சல் குறையும்.

இதையெல்லாம் கருத்தில் கொண்டு "மாநகரப் பேருந்து" என்று பெருந்தன்மையுடன் அழைக்கப் படும் "நடமாடும் சவப் பெட்டியில்" பயணிப்பதே உசிதம் என்று கருதினோம். வடக்கே சூலம் என்றெல்லாம் பார்க்காமல் பேருந்து வெள்ளோட்டம் செய்ய சனிக் கிழமை அன்று கிளம்பினோம்.

"இப்படி படித்தால் நாடு ரோட்டில் தான் நிற்பாய் " என்ற சிறு வயது அருள் வாக்கிற்கு ஒப்ப, நானும் மனைவியும் நாடு ரோட்டில் தேவுடு காத்தோம். கருப்பு தெய்வம், ஆலிலைக் கண்ணன் போல ஒரு சாரதி ஓட்ட பேருந்து வந்து நின்றது.

"வா குழந்தை. நானிருக்க பயமேன்" என்பது போல கருப்பன் உள்ளழைத்தான். ஆஹா இது அல்லவோ பிறவிப் பயன் என்று நானும் மனைவியும் மகிழ்ந்தோம். மூன்று மைல் தொலைவில் உள்ள நிறுத்தத்தில் பேருந்து மாற்ற வேண்டும். "மூத்திர சந்தை" விடவும் அசுத்தமான நிறுத்தம் அது. பில்லி சூனியம் ஆடியது போல ஒரு நெல் குதிர் நடந்து வந்து "எப்போ பஸ் வரும்" என்பதை "பட்டா வவுந்திருவேன்" என்ற தொனியில் விசாரித்து விட்டு போனது. இந்த ஊர் ஜாம் பஜார் ஜக்கு என்று எனக்கு தோன்றியது. கால்களை கப்பை போல விரித்து, முட்டியை மடக்கி மடக்கி இல்லாத பாட்டுக்கு நடனம் ஆடியவாறே நெல் குதிர் பேருந்துக்கு காத்திருந்தது.

பிள்ளை பிடிப்பவன் மாதிரி இன்னொருவன் வேறு வெல்வெட் கலரில் பாண்டும் சட்டையும் போட்டுக் கொண்டு சுத்திக் கொண்டிருந்தான். எங்கள் ஊரில் "காத்து கருப்பு" அடித்தவன் இப்படித்தான் திரிவான். இப்படியான ரம்மியமான சூழலில்மனைவியுடன் பேச்சு குடுத்து வசவு பெற திராணி இல்லாததால் வானிலை ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டேன்.

சரியாக ஐம்பது நிமிடத்திற்கு பிறகு அடுத்த பேருந்தும் வந்து சேர்ந்தது. நெல் குதிர் ஏனோ ஏறவில்லை. "இந்த வண்டி துபாய் போகுமா" என்று நக்கல் கேள்வி எதுவும் கேட்க வில்லை நான். இருந்தும் நான் ஏதோ அவன் குடும்பத்தைக் கொச்சைப் படுத்தியது போல கூப்பாடு போட்டான், பேருந்து ஓட்டுனன்.

ஒருவாராக அவனை கொஞ்சிவிட்டு " ரெண்டு டிக்கெட் குடும்" என்றேன்.

"நீ எந்த நோட்டு வேணா குடு. சில்லறை கிடையாது"

"நாறப் பயலே. எங்க ஊரு பக்கம் வாடி ஒரு நாள். புளியமரத்தில கட்டிப் போட்டு நொங்கப் பிரிக்கறேன்"

பாஷை புரியாததால் ஆமோதித்து தலை ஆட்டியது சிடுமூஞ்சி கருப்பு.

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் .. இப்பவே கண்ணே கட்டுதே ..போரும். இதோட நிருத்திகிவோம்" என்றவாறே இருக்கைக்கு நகர்ந்தோம். ஒரு கம்பெனிக்கு நானும் வரேன் என்று ஒரு மாபெரும் உருண்டை மனிதன், ஒரு பருத்த பின்புறம் கொண்ட பெண்மணி, கஞ்சா குடுக்கி, பல் போன இளம் யுவதி, மார்பு சட்டை விலகுவதை சட்டை செய்யாத நாடு வயது பெண் என்று பலரும் எங்களுடன் பயணித்தனர்.

கூடவே சொறி, படை மற்றும் கக்குவான் இருமல் என ஆரம்ப சுகாதார நிலைய கிராக்கிகள் வேறு சேர்ந்துகொண்டன. கையை உயர்த்தி வியர்வை நாற்றம் பரப்பும் பாதகர்கள் மட்டும் தான் பாக்கி. இருந்திருந்தால் "திடியூர் இலயமுத்தூர்" பேருந்துக்கும் இதற்கும் பெரிதாக வித்தியாசம் இருந்திருக்காது.

முகத்தை "ழு" போல் நான் சுழிக்க, "கு" போல் மனைவி சுழிக்க, விதி, வாழ்க்கை மற்றும் ஜாதகங்களை நொந்தவாறு இறங்குமிடம் வந்து சேர்ந்தோம். பூக்காரி, பஜாரி, லாட்டரி சீட்டு "கே எஸ் எ சேகர்", ரூவாய்க்கு ஒரு பாக்கெட் முருகீய் என்று எந்த ஜமாவும் இல்லாத "தேமே" என்று இருக்கும் நடுக்க் காடு தன் நாங்கள் இறங்கும் இடம்.

எக்ஸ்குஸ் மீ.

ஹவ் டூ ஐ கோ டு ..... (மனைவியின் அலுவலக இடம்)

கீப் ஸ்ட்ரைட் . கோ பார் அபௌட் டூ மைல்ஸ் . டேக் த நார்த் டுவோர்ட்ஸ் லேக் ரோடு. யு வில் பி ரைட் தேர்.

மனைவி: என்ன சொல்றான்

நான்: ஆங். எட்டணாவுக்கு பொறி கடலை வாங்கி கொரிச்சுண்டே போ சொல்றான்.

மனைவி: போனா வந்திருமா?

நான்: இடம் வருமா தெரியாது. பொறி கடலை சாப்டா ..சு வரும்!

போங்கடா நீங்களும் ஒங்க பஸ் செர்வீசும். பொரிகடலையும் நடராஜவுமே பெட்டெர்.

PEsTS

Tiger, Caeser, Pluto, Raja or even Ganguly. However you may name it. But a dog is a dog is a dirty dog.

You can have prime time news on orphaned dogs with eyes gleaming with artificial tears with soft mozzart music in the background or have economically dressed and abundantly blessed young women volunteering to stick an "I love dogs..so I married one" sticker in my car.

I will be unmoved...or so I thought till my life turned like a dog's tail.

1. It seems like important to me, to not become the "hot dog" for my neighbor's ferocious 5 ft dog, no matter how I like my "Pets are Pests" principle. My wife's cooking hasnt made me fat enough yet to donate a pound a day, I come in close encounters with the ferocious, soon-to-be-tortured-by-neighbor dog.

Keeping safety in mind I do "tsoo..tchoo...doggy kanna...mayraandi..come on" with that dog (Miranda is the name and I vent out with my own transliteration.)

2. Its good to know that almond cookies and strawberry cakes are not made only for human consumption. However cheap and inviting such food is, if its meant for dogs, the attempt should cease there and not at the billing counter. Its not very "feel good" to have the cashier warning you about the possible side effects of eating dog cookies

3. Its perhaps important to save the marriage. You dont want to suggest a dog's bedding set for your wife's relatives citing "comfort and coziness" however ignorant you were about the fact that it was meant for dogs.

4. The stern optimist I am, I also see this as a way to connect to wealthy retired couples in my neighborhood who in their will have written that all their worth, including the cadillac belongs to the bloody pug they own. I will make it follow wherever they go in a few years and become the gaurdian of that wealth. Looks like all it takes to be proven as a gentleman in this part of the world is to say "Such a cute cat. What's her blessed name?"

If you want to try my ways, subscribe to pedigree email newsletter which comes from tommythewonderdog@pedigree.com. I even suggest a book titled "Dog language for dummies". Yes, the same yellow book series which teaches "How to email" in 50 pages with unnecessary anecdotes.You can also order by mail, another book that will teach "Dog language to English" which comes with a free audio cassette for phonetics. If you think I am exaggerating, check this!

Sad Post

This is some ESP. Just in the last post, I gave an elaborate and shameless self promotion abouting my writing and blogging (which as per recent survey 1,34,5,6,745,784 other people do). I also know that blogging is as prevalent and abused as toilet napkins are.

I really feel sorry and ashamed to have written such a promotional scam about myself.

If all this will please the powers-that-be in the google owned blogspot.com, please return my template back!

Damn!

All I wanted to do was to make my template look as refreshing, crisp and vibrant like the author ...sorry...i wont indulge in s.s.p again.

(No relevant image or tag or the super smart "x of my fans were here" comments or "who visited searching for me in google" kind of jing bangs. Sorry, my template is as old as manisha koirala)

Give my template back!!!

(PS to P : I have written several profound and funny posts. Never got a comment from you. Gah...insulted that you commented on my template's demise)

PPS : In the world of instant coffee, instant karma, instant starch and instant suicide (J K Ritees), I should have believed in instant answer of prayers...My template is restored and now..wait in shock and awe as I unleash such torturous looking templates on you.

An Interview

Its almost 3.5 years since I started writing. I have posted 78 posts so far and if I count those on draft, its inching towards 100..Looks like writing has become a part of what defines me..

It makes me wonder what drives me to write..Lets get to it through an interview..

How did it all start?

Quiet honestly, I had not marked a day and decided "from this day I will torture the fankind". It happened. I had a funny conversation with a collegue and thought its funny enough to share. So stumbled upon blogging..

So that's ashwinramasamy show?

No. It started as aiyer-arattai.blogspot.com. After a while it sounded very communalistic. (Did I just coin a new word?)

What topics inspire you to write?

At this point if your bladder is full, I suggest you take a leak and come back. I am going to give a rather lengthy and philosophical response.

When I decided to continue blogging, I took a vow not to bore my readers with excuricating details like "How many times I scratched my head today?" or "Why I changed to medimix and sticking with it even when I am out of the country for business trips?"

Like Adhavan Deekshanya (tamil writer) says "I write about those things I cannot pass by and ignore", I write about experiences that I relate with. At the end of my life, I am richer or otherwise depending on the diverse experiences I had gone through by then. This blog shall help me record life as it unfolds to me in various turns of my life.

I am curious, I liked to be awed, I like surprises. Therefore I blog, so that I can go to my past and wonder what a journey life had been.

Can I say then, I could expect a biography from you one day?

Most definitely. But for me to make sense to a critical mass of audience and to deserve their attention, I need to go through a lot of experiences that are unique, fascinating and inspiring. That explains why I din't mind proposing to 5 women in a span of 2 hours and chasing a business dream right after college till bankruptcy got the better of me.

Its a gift to be a story teller who has his own stories to tell.

It does seem like you've reserved the best stories for the biography though?

Absolutely. It's important that one who pays to read deserves the best story. That said, I consider that one could be very vulnerable in a shockingly open medium like blogs by what he/she shares. So I stick to the peripheries of my personal experiences and write them in a fashion that appeals (?!) to the reader

Whose writings inspire you?

Sujatha, S.Ramakrishnan, Ritesh Kini, Dubukku, Krish ashok, Shruthi, Vanna nilavan. They are either eminent writers or fellow bloggers or in between.

Sujatha for his versatility and reach of knowledge. S. Ramakrishnan for his ability slice and dice the nuances of experiences and feelings. Ritesh Kini for his interospective writings. Dubukku for his excellent ability to bring memories into words, Shruthi for being a bridge between the "growing old" me and "life of the youth", Vanna nilavan for his tamil command & his ability to bring the south tamilnadu life as it happens today. Krish ashok for his sheer creative genius and an alternate take on events around him..

In fact I am so inspired by some of them that I had taken liberty to follow their styles in some of my earlier posts like "The lock" and "Ayikudi Costume".

Well, since I have run out of questions, lets close with the ritual..

Do you have any message for your fans?

The underlying message of this post, as you would have figured out by now, is to shamelessly urge you to comment. Off late, due to my leanings towards writing in tamil and the general sad state of topics I had chosen to write, readership and commentatorship have gone down to readerpaperboat and commentatotpaperboat levels.

So please..ok..I will write a better one next time..