Chennai - An attempt @ mocking the psyche of a paid humor column writer of Chennai english dailies!

The modern day life in Chennai, is fascinating in various levels.

If you read this post from Chennai, there is a chance that you would have to wait for a couple of hours, in-spite of being generally savvy with RSS Readers. There is hardly anything that you could do about scheduled power cuts. You could beat the heat with inverters, but only if you own the house. Sweat-equity is an intangible part of the rental contracts in the city. You may choose to use the Chinese Kosu/Mosquito bats that serve the triple purposes of improving your strokes, killing the vector and making the air flow.

While at it, prepare to wear silk saree for the evening reception, which for some mysterious reason, happens a day before the wedding. In relationships, we trust. After all its just one day and nothing can go wrong. If it has to there is rest of the life to work towards it. It seems like a trend (ing topic?) to find who sticks along for how long.

Ridiculously priced brahmin vegetarian mass-cooked unbalanced diet, with hodgepodge of unrelated north, west and western accouterments make your evening social outing, worth the sweat & swelter , only if the world of warcraft inspired over-mature 7 year old kid whose name could mostly start with an "A", as it was the fashion in early 2000's had not elbowed you to the running payasam on the leaf.

That the dry cleaners in the city have no pricing that's in local currency and no service that makes sense for the dollar pricing, could only have made your life in the city miserable. But then, you could always walk to the next door arun ice-cream which still prices ice-cream by weight. After all not all is lost, till you see the the weight loss banners that have added to the gross-weight of the city, that the axis may tilt.

The corporation or its contractors may not clean the dump or the banners, but that certainly keeps the dogs centered around the dump, so that you could walk safe into your house. The increasing case of rabies related death in the city, has only to do with the animal welfare board which is keen on family planning (which is quite preventive, I must agree) , misses the point by a gaping gap of a generation. Should we have to wait for a generation of dogs, well fed on community waste, to die their natural deaths, to stem the rabies? Or perhaps, should we welcome an equally unruly auto-stand to the street, to keep the food chain take care of itself?

But what promise they hold, to run over the dogs, if every auto has sworn to keep a real-looking puppy sticker on their back, to show their affinity to not just dogs but to the soaring urge to display cheap wizardry with cliched social memes. Lesser said the better, about these puppies popping out of call-taxi and auto backsides.

Only an evil can kill another evil, proves the new solar powered two-leaved plant that sways inside the car, in all its florescent green, much to the contentment of the car owner who beams in his casual brilliance of spotting a trend and promoting a cool-meme that merges with uber-cool alternate energy trend.

Loathing of expensive & uncouth mass transport options, we must admit that we in chennai are only so inclined to things literary, for we are reminded to advance our poetic skills, by those one liners in these autos. They write because they could. Aren't they just a lowly public manifestation of the uninspiring tweets and retweets Chennai has taken upon themselves with vigor? The odd #kogul & #shitkirubasays apart, what have we contributed even there?

But then, the power cut is fascinating in its ability to nip the tweets when they chirp!

டவுன் பஸ்

நடுத்தர வர்கத்திற்கும் கிராமங்களுக்குமே வாய்க்கப் பட்ட ஒரு சாபம் டவுன் பஸ். அதிலிருந்து விடுபட்டு குளிரூட்டப் பட்ட காரில் போகும் போது, டவுன் பஸ்சின் வாழ்வியல் பாடங்களை எப்.எம் கேட்டுக் கொண்டே அவதானிக்க முடிகிறது.

பாளை பஸ் நிறுத்தம். பஸ் நிற்கிறதோ இல்லையோ, என்னைப் போல நின்றே மெலிந்தவர்கள் பல பேர் இருப்பார்கள். பஸ் நிறுத்தத்திற்கு வெளியே உள்ள புளிய மர நிழலில் நிற்பதே பஸ் பிடிப்பதற்கு சாலச் சிறந்த உத்தி என்று பெரியோர்கள் கல்வெட்டில் எழுதாததால் பலர் உள்ளே நின்று சார டக்கர் காலேஜ் பெண்களையோ கான்வென்ட் மாணவிகளையோ சகோதரி போல பாவித்து சற்றே விலகி நின்றபடி பாசம் பாலிப்பார்கள். சிலர் பஸ் ஸ்டாண்டு பிள்ளையாரிடம் ஏதேதோ வேண்டிக் கொண்டு முக்கியமான கோரிக்கையான "சாமி பஸ் சீக்ரம் கெடைக்கட்டும்" என்பதை மட்டும் கோட்டை விட்டு விடுவார்கள்.

நூறு அடி தூரத்தில் பஸ்சைப் பார்த்த உடனேயே ஸ்கூல் பையை லாவகமாக தோளில் மாட்டிக் கொள்ள வேண்டும். பின்பு நமக்கும் மற்றவருக்கும் உள்ள ரிலேட்டிவ் மோஷன் எவ்வாறு உள்ளது என்பதை அனுமானித்து அதற்கு ஏற்றவாறு ஓடாவோ, நடக்கவோ அல்லது பறக்கவோ வேண்டும்.

கிட்டத்தட்ட் எல்லா பிகருகளும் வேப்பெண்ணெய் தடவி இருப்பார்கள் என்பதால் ரஜினி காந்த் போல் ஸ்டைல் செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏதும் இல்லை. சுமாராக ஓடி வண்டியின் சக்கரத்திருக்கு தலையை விட்டு அழுக்கு எடுக்காமல் லாவகமாக தொத்தினாலே போதுமானது. என்னைப் போல் உடல் பலம் இல்லாத மன உறுதி படைத்த நோஞ்சான்கள் பெரிய ஸ்கூல் பேக் வைத்திருத்தல் மிகவும் முக்கியம். அதன் கனம், நீளம், இதிலிருந்து விடுபட்டு பறக்கும் கரப்பான் பூச்சிகள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி முன்னேறும் பட்டாளம் மிகக் குறைவு என்பதால் பூட் போர்ட் இடம் கண்டிப்பாக நமக்கு தான்.

ஆர்வ மிகுதியில் உள்ளே நகர்வது மிகவும் ஆபத்தான ஒரு செயல். செவத்த மூதி என்று பலரின் வசவுக்கு உள்ளக வேண்டியிருக்கும் என்பதாலும் ஷூ கால்களை நேர்த்தியாக வெற்றிடத்தில் பாவிய படி நடக்க முடியாது என்பதாலும் வாசலுக்கு அருகிலேயே நிற்பது லோகக் க்ஷேமத்திற்கு நம்மாலான பங்களிப்பு. தவிரவும் கழுவாத கருவாட்டுக் குழம்பு சட்டி, பீடி, பட்டை சாராயம் ஆகியவற்றை சரி விகிதத்தில் சுமந்து வரும் மண்ணின் மைந்தர்கள் நடமாட்டம் அதிகம் என்பதால், முடிந்தவரை பஸ்சின் வெளியில் இருக்கும் ஏணியில் பயணிப்பது உத்தமம்.

தங்கள் பட்டப் படிப்பிற்கும் சட்டை அழுக்கிற்கும் தகாத ஒரு தளத்தில் அரசியல், ஆன்மிகம் மற்றும் உலக வர்த்தக நிலவரம் பேசும் பல்கலை வித்தகர்களிடம் வாயத் திறக்கும் முன் ஊதச் சொல்லி பிறகு பச்சை வளர்ப்பது நமக்கும் நம் குடும்ப பின்னணிக்கும் நல்லது. அதிலும் சுவர் முட்டி எனப்படும் ஒரு அசகாய சரக்கை ஏற்றியவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே தலையால் நம் வயிற்றை முட்டித் தூக்கி விடுவார்கள். மீறி விலகினால் குடும்பம் மற்றும் பிறக்கத குழந்தைகளுக்கு அவப் பெயர் நிகழும் வகையில் சில தத்துவ முத்துக்களை உதிர்ப்பார்கள்.

என்னை போன்ற பள்ளி மாணவர்களுக்கு பிட் பாகெட் பயம் இல்லை. ஆனாலும் எவரது கடப்பாரை , சிமெண்டு சட்டி எப்போது நம்மைக் குத்திக் கிழிக்கும் என்ற பயம் இருப்பதால், சுவாலஜியில் படித்த வாட்சன் கிரீக் டி.என்.எ போல் வளைந்து நெளிந்து நிற்க வேண்டும். பட்டாலும் பரம்பரைக்குச் சேதாரம் இல்லாமல் பர்துக்க் கொள்வது "வரலாறு முக்கியம் அமைச்சரே" என்பது போல ஒரு முக்கியமான ராஜ தந்திரம்.

இதையெல்லாம் சமாளித்து முன்னீர்பள்ளம் பஸ் ஸ்டாண்டு வரும் போது கண்டக்டர் டிக்கட் மிச்ச பணத்துடன் காணமல் போயிருப்பார். கந்த சஷ்டிக் கவசம் சொல்லிக் கொண்டே ராட்சடஹ்ர்களைக் கடந்து கண்டக்டரிடம் செல்வதா இல்லை இறங்கி விட்டு கண்டக்டரிடம் கேட்பதா என்ற தடுமாற்றத்தில் பஸ் ஆரைக் குளம் பஸ் நிறுத்தத்திற்கு கிளம்பி இருக்கும்.

"ஆள் எறக்கம்! ஆள் எறக்கம்!" என்று கதறியவாறே , "போங்கடா நீங்களும் உங்க மிச்ச பைசாவும்" என்று மனதுக்குள் முனு முணுத்தவாறே பஸ்ஸில் இருந்து குதிக்க வேண்டியிருக்கும்.

மூச்சிறைப்பு, கால் வலி, தோல் வலி எல்லாவற்றையும் புறம் தள்ளிவிட்டு மறு நாள் ஆட்டத்திற்கு தயார் ஆகா வேண்டும். இன்று இன்னொரு பயணம். இதுவும் கடந்து போகும்.

Town Bus

I have never had a good childhood or growing up. Lemme qualify that statement better. I have never had a good childhood or growing up in those specific moments when I was forced to use public transport, which is pretty much everyday. {Parents, in-laws, wife and others who missed me by a whisker can breathe a sigh of relief here}

The particularly depressing routine of having to smell un-washed tiffin boxes of construction workers, while carrying a sack of books and small adolescent cockroaches in a buttermilk-stained school bag, makes it a journey that I dont look forward to.

Palayamkottai bus stand is more like Palayamkottai bus dont stand. As experienced matadors waiting for the raging bull, we stand outside the bus stand puliyamaram (tamarind tree), keeping a ear on the co-matadors to assess the muscle power to tackle when the bus actually comes over. The leg-eye-ear coordination is put to extreme test when you have to recognize the 14, 10D or 506 route bus when it stands in the signal about 200m away and then decide when exactly to run. There are times when the bus may decide to make a drastic 90 degree spin and get into the bus stand or decide to move straight ahead and stop exactly 10m after where a normal human's endurance will fail him.

The trick is to make totally indifferent acts of bodily movements like nondifying the ear or nose, doing a soil survey etc to signal the driver that we are not interested in him (which makes him complacent and drive into the bus stand). Then comes the part of brutal display of muscle power. For kids like me, the school bag more than made up for the muscle power we lacked. It also needed an attached detachment to not get excited about the free space inside the bus. At the same time its also important to not stay so close to the foot board that a policeman can aim at your butt.

I've never had lofty goals like window seats. I infact would stay close to the precious real estate where the steps begin. Its easy to look like a civic activist and do a jarugandi to the incoming gladiators than go inside the bus and sandwiched between a drunk wife beater and a sweaty plumber. Its also time for extreme caution as sharp objects are generally let free to find their own space relative to the surrounding body parts in motion. Its your prerogative to get vasectomy done with an unsurgical precision or save your apparatus for future productive purposes.

It was also a cardinal rule that you dont talk to a man next to you before taking a few clandestine breath tests. There is no permissible levels of alcohol for town bus travellers. Its often an acceptable level as long as they dont urinate or puke on you, both of which had happened to other co-passengers.

Superior coordination, brute power, strategic positioning, relative motion and caution - I had them all. Instead of being a high school basket ball pro in the naiiited staits, the town bus was my playground. Now read the opening line of this post.

There were also days when I had to endure extreme agony and financial uncertainties of not getting the change back for the Rs.5 or Rs.10 note I gave to the conductor. The distance of the conductor from you is always inversely proportional to the distance between the bus and your stop. In a split second, while hoping through those sharp objects, drunk men, smelling construction workers and negotiating an unconditional release of the school bag from the victim of its impact, I had to decide whether to get down the bus and ask for the change or move towards the conductor and pray that he doesnt blow the whistle as I approach him.

With hunger clutching the already dry walls of the stomach, legs that beg for a hastened retirement and shoulders that grow numb after waging a war to gain my attention in the midst of competing agonies, the journey is hardly that. It was just an excruciating passage in hell that repeated everyday.

In the life that is another town bus to another destination, the endurance travels along.

பீரோ

பச்சை நிறத்தில் "க்ரீச்" என்று திறக்கும் பீரோவின் கனத்தையும் அகலத்தையும் வைத்தே " பொண்ணு வீடு பெரிய இடம் போல" என்று எடை போடும் அளவுக்கு, பீரோவுக்கு அந்த நாட்களில் அதன் பயன்பாட்டைத் தாண்டிய அடையாளம், அங்கீகாரம்.

என் வீட்டு பீரோவை வைத்தே என் குடும்பக் கதையை ஒரு அளவுக்குச் சொல்லி விட இயலும். பச்சை நிற பீரோவில் பட்டையாய் மருவி நிற்கும் கிழிந்த ராமர் பட்டாபிஷேக ஸ்டிக்கர்கள் நான் அப்போதே ஒரு க்ரியேடிவ் மார்கெடிங் மேதை எனறு அப்பாவின் அறையையும் தாண்டி பறை சாற்றியது.

அன்றைய பீரோக்களில் லாக்கர் என்றொரு அதீத சமாச்சாரம் உண்டு. அந்த புதையல் மேல் எனக்கு எப்போதும் ஒரு கண் உண்டு. அதில் இருக்கும் ஹீ மென் ஸ்டிக்கர், அம்மா தர மறுக்கும் கண்ணாடி மூடி கொண்ட, பில்டின் பென்சில் கட்டர் கொண்ட பென்சில் டப்பா, நான் கிழித்தெறிய விரும்பும் என் சிறு வயது அம்மணகுண்டி போட்டோ , அம்மாவின் ஜி ஆர்ர் டி நகைகள் மற்றும் நகை சீட்டுகள், எங்கள் ஒரே பாம்பே ட்ரிப்பில் வாங்கிய கட் ஷூ, இன்னும் ஆயிரமே வருஷங்கள் உள்ளே இருந்தால் வயிரமாக ஆகியிருக்கும் மினு மினு கற்கள், இருவது வருடங்களுக்கு முன் அமெரிகாவிலிர்ந்து வந்த மாமியாரின் ஒர்படியின் மருமான் குடுத்த வாசனை முடிச்சு என்று அள்ளக் குறையாத புதையல்கள்.

ஒரு வகையில் வாழ்க்கையில் எதிர்பார்ப்பு, நம்பிக்கை என்றவற்றை முதலில் எனக்கு அறிமுகப் படுத்திய தருணங்கள், என் அம்மா பொத்திப் பொத்தி வெறுப்பேற்றிய அந்த சிறு வயது நாட்கள்.

விடுமுறைக்கு மெட்ராஸ் செல்லும் ஒரு வாரத்திற்கு முன்னாலே, பீரோவில் அடித் தட்டில் உள்ள பிளாஸ்டிக் டப்பாவில் நான் சேர்த்து வைத்த பொங்கல் பொடி, தீபாவளி போனஸ் போன்றவற்றை எண்ணி எண்ணி மாய்ந்து போயிருக்கிறேன். நூற்றி ஐம்பது ரூவாய்க்கு கிரிக்கட் பேட் வாங்கலாமா அல்லது வெளிநாட்டு ஸ்டாம்ப் வாங்கலாமா என்று கனவிலே குழம்பி யாருக்கும் தெரியாமல் நட்ட நாடு ராத்ரியில் பீரோவைத் திறந்து மறுபடியும் பணத்தை எண்ணிய நாட்கள் இன்றும் பசுமை.

அந்த க்ரீச் சத்தம் கேட்காமல் பீரோவைத் திறந்த கலைக்கு இன்று நான் சுவிஸ் பாங்கில் கொள்ளை அடித்திருக்க வேண்டும். என் க்ரிகாசாரம் , கம்ப்யூட்டரில் கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

வாரம் ஒரு முறை குடும்பத்தோடு சேர்ந்து பீரோ சாவியே தேடுவது வேறு விதமான ஒரு பொழுது போக்கு. மாலுக்கு சென்று கோழி பொறித்த எண்ணையில் பிரெஞ்சு பிரைஸ் சாப்பிடுவதை விட அது நன்றாகத் தான் இருந்தது.

அடித்துப் பிடித்து சீராக வாங்கிய கும்பா, பட்டுப் புடவை, வெள்ளி கொலுசு என்று, அடங்கிய மருமகளாய் அம்மா அனுபவித்த வருடங்களின் சாட்சிகள் இன்றும் அந்த பீரோவில் இருக்கின்றன.

அந்த பீரோவில் உள்ள புதையல்களை விட அதில் இருக்கும் நினைவுகளில் இன்று எனக்கு ஒரு கண். மறு கண்ணில் ஏக்கம்.

An Interview

Its almost 3.5 years since I started writing. I have posted 78 posts so far and if I count those on draft, its inching towards 100..Looks like writing has become a part of what defines me..

It makes me wonder what drives me to write..Lets get to it through an interview..

How did it all start?

Quiet honestly, I had not marked a day and decided "from this day I will torture the fankind". It happened. I had a funny conversation with a collegue and thought its funny enough to share. So stumbled upon blogging..

So that's ashwinramasamy show?

No. It started as aiyer-arattai.blogspot.com. After a while it sounded very communalistic. (Did I just coin a new word?)

What topics inspire you to write?

At this point if your bladder is full, I suggest you take a leak and come back. I am going to give a rather lengthy and philosophical response.

When I decided to continue blogging, I took a vow not to bore my readers with excuricating details like "How many times I scratched my head today?" or "Why I changed to medimix and sticking with it even when I am out of the country for business trips?"

Like Adhavan Deekshanya (tamil writer) says "I write about those things I cannot pass by and ignore", I write about experiences that I relate with. At the end of my life, I am richer or otherwise depending on the diverse experiences I had gone through by then. This blog shall help me record life as it unfolds to me in various turns of my life.

I am curious, I liked to be awed, I like surprises. Therefore I blog, so that I can go to my past and wonder what a journey life had been.

Can I say then, I could expect a biography from you one day?

Most definitely. But for me to make sense to a critical mass of audience and to deserve their attention, I need to go through a lot of experiences that are unique, fascinating and inspiring. That explains why I din't mind proposing to 5 women in a span of 2 hours and chasing a business dream right after college till bankruptcy got the better of me.

Its a gift to be a story teller who has his own stories to tell.

It does seem like you've reserved the best stories for the biography though?

Absolutely. It's important that one who pays to read deserves the best story. That said, I consider that one could be very vulnerable in a shockingly open medium like blogs by what he/she shares. So I stick to the peripheries of my personal experiences and write them in a fashion that appeals (?!) to the reader

Whose writings inspire you?

Sujatha, S.Ramakrishnan, Ritesh Kini, Dubukku, Krish ashok, Shruthi, Vanna nilavan. They are either eminent writers or fellow bloggers or in between.

Sujatha for his versatility and reach of knowledge. S. Ramakrishnan for his ability slice and dice the nuances of experiences and feelings. Ritesh Kini for his interospective writings. Dubukku for his excellent ability to bring memories into words, Shruthi for being a bridge between the "growing old" me and "life of the youth", Vanna nilavan for his tamil command & his ability to bring the south tamilnadu life as it happens today. Krish ashok for his sheer creative genius and an alternate take on events around him..

In fact I am so inspired by some of them that I had taken liberty to follow their styles in some of my earlier posts like "The lock" and "Ayikudi Costume".

Well, since I have run out of questions, lets close with the ritual..

Do you have any message for your fans?

The underlying message of this post, as you would have figured out by now, is to shamelessly urge you to comment. Off late, due to my leanings towards writing in tamil and the general sad state of topics I had chosen to write, readership and commentatorship have gone down to readerpaperboat and commentatotpaperboat levels.

So please..ok..I will write a better one next time..

Rain ! Nothing else!

Its raining. Like the battalion that ties its movement to a rhythm, the rain here outside my window is following a painfully organized pattern. Like an auto-looped screensaver, its been raining in the same angle, speed and texture for two days now. Its an unfamiliar rain. One that does not bring the fragrance of the earth with it. This rain does not have colors. No muddy water that forms a river. No kids that make paper boats. No sounds of women running with buckets to collect water from the cantilever pipes. No sound of those plastics.

This rain comes with many riders. This is "Dont drench in me. Your insurance may not pay for your common cold" rain. This is "I am used to being a boring sky to earth passenger with predictability and I always follow the set path to the drain" rain. This is "I am wiped more by your car wipers than the hands of those gleeful kids that wipe me from their temples" rain.

There is no asbestos sheet here in the neighbors house that drums down the rain. This isnt the rain that invites itself into your house. This is the rain that is used to flow elegantly along the glass panes of a closed window. This rain does not even entice the frogs to search for the mates. This rain is not going to be discussed, as in this place no one gets drenched, nor do they have the need to save its water for cooking tomorrow.

This rain is not used to amuzement. It neither makes news nor is it considered an event. Its rain. its just that!

Vadai, Avial, Vazhakkai and a sumptuous serving of memories

My wife made 'vadai' today!

Its a big deal in a Tamil Brahmin's family, if you make vadai and it does not taste like adai. With liberal dose of vengayam and paruppu, it was definitely relish-worthy. I climbed on it and flew to those days when festivals in our house in munneerpallam revolved around 'vadai'.

Be it pillayar chaturthi or devasam, vadai is always an integral part of our full course lunch. Paatiku moonu manike muzhippu vandhirum. By 3 30 the entire thinnai, azhi and vasal will be filled with maakkolam (tradtional indian rangoli art made with liquid rice flour). Amma will take over from here and the rigor will begin with 'vadaikkaraikadhu'. For a family of 10 people mixie was never really an option. So she always resorted to 'aatukkal'.

Ambi is an integral part of every festival day kitchen. Ambi will always tak the mantle at the aatukkal. Based on his mood and hurry to get back to home, he may invariably pour more water. I still can hear my mom yelling "Kadangaran...thanniya vaari vitrukan paaru...mudiyadhu na naane panirpen'. I wont forget Ambi for life. My playmate, my chauffer, my entertainer and our servant who is actually an extended family member who is better than most biological relatives of mine. God bless him with good death and relief from his painful last days...

Coming back..so it all starts with vadaiku araikardhu and then vadai idradhu which is again a complicated art of laying the vadai in shape on a plastic sheet to give it the shape. In our iyer aam, we never rally figured this out. Vadai always was a skinny cousin to ones you get in hotels..

Nalla naal na enga athla moor kozhambu, vazhakkai podimas, avial, pachidi, kichidi ilama sapadu nadakadhu. However watery the moor kozhambu may turn out to be, thanks to joint family, it was still a must.

Even as a kid I figured out that the vadai made in our houses were not authentic as 'non -achaaram' vadai which had crisp periphery and roasted onions.

But my cousins and elders alike, liked the vadai and they circle around amma keeping an update of various stages...arachacha? thatiyacha? ethna yedu poirukku? nanna vandhirka?

Perimma oru vullal potukalama...

Moochu kaatama eduthindu kollaila poi sapdungo...paatiku therinja kathuva...

After finishing all houses, vadhyar will come to our house at 11 Am. Ambi (this is my dad) enga? ipothan vaaykaluku porikar appa? 5 nimishathla vanduruvar?

I remember appa with hair spread in all directions, smell of hamam, poverty of his mini-skirtish towel and the soap boxed inside his mug and the washed underwear and baniyan...

Dei raju engada ponan...koopdu avana...

Kannaaa...

An adhoc mental attendance of chitappas and athais will run through everyone's mind and they send me out to fetch them all for the boojai...

I remember appa turning to me and nodding when he says "vidhya balam..thathaiva...deiva balam..thataiva.." just to make sure I understand that I study well and he is doing his due by putting a recommendation to God.

Reflecting back, I did study well, earn well too. But life isnt that charming as it is in munneerpallam.

So ipdiya pannandu mani aaydum...

Samiku neivedhyam panniacha?

Perimma vadai eduthukalama?

Edukalaaam eduthkalam..with a tired sounding drawl from my amma, to the questions asked by Sriram and Karthick (cousins)..

Appa, Chitappa, Sriram, Karthik plunder the vadai..2 in hands, 3 already gone in...

At 1 amma would go "Dei appa engada...ippideee ovoru aathuka poi okaandunda ena panradhu...naangalam kaaalelendhu aduklaylaye iruka mudiyama...nerathuku sapta thane naangalum konjam kan asara mudiyum? Poi appa enga nu paaruda?"

In that summer veyyil, reluctant to step out, I would ask "Engamma popi pakardhu"

"Kazhuthai ketta kuttichevar. Raman aathla than irupar...ilena thozhu la irupar"

By the time I come back with him, Ponnamma (our servant maid) would have brought her trademark crispy onion vadai from her house. If you think good food is heaven, that vadai is right at the alter in the heaven.

Right in the center of pichumani iyer's rezhi, which hosted the likes of kanchi kamakoti century back, we would relish non-aachaaram (who cares) vadai in dozens...

By this time amma and chithi would have laid the vazhai elai..Amma kizhinjurku...kizhinja vera elai potukoyenda...

Elaya maati podu...ethana tharava solradhu...nuni valadhu pakkam...

vazhakka vendam...avail vandam...

pottu sapdra elam...chumma adhu vendam idhu vendam nu...this is appa..

vadaiave saptundrundha poruma... nalla sapda vendama (chitappa)...

Ipdiya we celebrate a festival...with lots of expectations, toil, competition for good food, advice, prayers and abundance of life...

Like they say life comes a full circle...dishing out its crispy events, spicy encounters, hurtingly hot experiences, melting moments...like the vadai ponnamma makes...

Long time!

Its been a while since I wrote. While it does make my day less complete, there are many other things that I dont do that I wish I do and things that I wish I dont do, but I do.

I dont read news paper anymore for more than 10 minutes.I dont visit the beach.I dont go for a walk.I dont work on my ideas. I dont sleep late and wake up late. I dont watch discovery travel and living. I am not able to leave my room uncleaned. I am not able to smell only my smell at home. I dont go anywhere, alone. I dont do nothing anymore. There is always something to do. Some one to meet or some work to attend to. There are things that I buy that I dont use. There is a phone that rings that is not mine. I dont invest actively, because I dont have time. I dont blog. I dont leave the door open anymore for the air to come in. I am learning to be patient even as I wish I am impatient. I am impatient even as I wish I am patient. I get angry. I get worried. I like the fact that my weekend would no longer be in the company of solitude. I dont like the fact that, that one weekend which I want to be lonely, I may not afford to be.

Life has changed. In most ways, it wont be the same again.

I am married!